فرانسیس فورد کاپولا، کارگردان خوش‌آوازه و صاحب‌سبک امریکایی در سال 1939 در میشیگان در خانواده‌ای فرهنگی متولد شد. کاپولا در سال‌های آغاز کودکی به بیماری فلج اطفال دچار شد و ناچار، مدت‌های طولانی را در خانه و رختخواب می‌گذراند. این سال‌ها باعث شد کاپولا به تئاتر عروسکی روی بیاورد و تخیلاتش را پرورش دهد. وقتی تنها 10 سال داشت با دوربین 8 میلی‌متری پدرش، اولین فیلمش را ساخت و آینده‌اش را برای همیشه تغییر داد. کاپولا در سال 1960 در رشته تئاتر از دانشگاه هوفسترا فارغ‌التحصیل و پس از آن موفق به کسب مدرک کارشناسی‌ارشد هنر از دانشگاه معتبر UCLA شد. او در سال‌های تحصیل در UCLA با جیم موریسون، آهنگساز بنام گروه «دورز» آشنا شد و بعدها در فیلم «اینک آخرالزمان» با او همکاری کرد. سال‌های دهه 1960 برای کاپولای باانگیزه، سال‌های کسب تجربه و حضور تدریجی در عرصه فیلم‌سازی تجربی بود. او در آن سال‌ها، فیلم‌های کم‌هزینه می‌ساخت و راهش را برای همکاری با بزرگانی همچون فرد آستر هموار می‌کرد.

کاپولا دهه 1970 را با یک جایزه اسکار برای فیلم‌نامه فیلم «پیتون» آغاز کرد و این شروعی درخشان برای سال‌های طلایی فعالیت‌های حرفه‌ای کاپولا بود. کاپولا در سال 1972 فیلم «پدرخوانده» را نوشت و آن را کارگردانی کرد؛ فیلمی که از همان سال تاکنون همیشه در میان 3 فیلم برتر تاریخ سینمای جهان قرار دارد و برای دست‌اندرکارانش 10 جایزه اسکار به ارمغان آورد. در سال 1974، کاپولای خوش‌آتیه قسمت دوم «پدرخوانده» را ساخت و برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد. او در سال 1990 قسمت سوم این فیلم را هم روانه سینماها کرد و توانست 7 جایزه اسکار دیگر از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را از آن خود کند. در میان دیگر فیلم‌های فرانسیس فورد کاپولا می‌توان به «اینک آخرالزمان»، «کاتن کلاب»، «باران ساز»، «مکالمه»، «دراکولای برام استوکر» و «جوانی بدون جوانی» اشاره کرد.

کاپولا، در کنار کارگردانانی از جمله جورج لوکاس، مارتین اسکورسیزی و استیون اسپیلبرگ، یکی از هنرمندان تاثیرگذار سینماست. او علاوه بر کارگردانی، فیلم‌نامه می‌نویسد، مجله منتشر می‌کند و بعضی وقت‌ها هم سراغ هتل‌داری می‌رود. او دو جایزه کن بهترین کارگردانی برای فیلم‌های «اینک آخرالزمان» و «مکالمه» را نیز در کارنامه دارد.